Spowiedź święta – kompletny przewodnik dla dorosłych katolików

Sakrament pokuty i pojednania jest jednym z siedmiu sakramentów Kościoła katolickiego, w którym penitent wyznaje grzechy kapłanowi i otrzymuje rozgrzeszenie – przywracające lub umacniające relację z Bogiem. Niniejszy przewodnik wyjaśnia każdy etap spowiedzi: od rachunku sumienia, przez wyznanie grzechów, aż po spełnienie pokuty i duchowe owoce nawrócenia. Katechizm Kościoła Katolickiego w numerach 1422-1484 przedstawia pełną naukę o tym sakramencie, który Kościół sprawuje nieprzerwanie od czasów apostołów.

Czym jest spowiedź święta i sakrament pokuty?

Sakrament pokuty i pojednania jest sakramentem, w którym Chrystus odpuszcza grzechy przez posługę kapłana – szafarza sakramentu. Katechizm Kościoła Katolickiego, numer 1422 (KKK 1422), definiuje ten sakrament jako dar Bożego miłosierdzia udzielany tym, którzy po chrzcie odpadli od Boga przez grzech. Materią sakramentu są akty penitenta: żal za grzechy, wyznanie grzechów i zadośćuczynienie. Formą sakramentu są słowa rozgrzeszenia wypowiadane przez kapłana: „Ja odpuszczam tobie grzechy w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”

Korzenie teologiczne sakramentu pokuty i pojednania sięgają słów Chrystusa z Ewangelii według świętego Jana (20, 22-23): „Weźmijcie Ducha Świętego. Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone.” władza kluczy dana Piotrowi stanowi biblijną podstawę tej władzy, którą Chrystus przekazał apostołom, a przez nich – Kościołowi. Spowiednik działa w osobie Chrystusa (łac. in persona Christi), nie we własnym imieniu. Tajemnica spowiedzi tkwi właśnie w tym: to Chrystus odpuszcza, kapłan jest jedynie narzędziem sakramentalnym. Sakrament pokuty i pojednania przywraca łaskę uświęcającą utracona przez grzech ciężki i przynosi pokój sumienia, który jest owocem nawrócenia.

Jakie są warunki dobrej spowiedzi?

Pięć warunków dobrej spowiedzi jest wymaganych przez Katechizm Kościoła Katolickiego do tego, by sakrament pokuty i pojednania był ważny i owocny. Warunki te wymienione są poniżej.

• Rachunek sumienia – penitent dokładnie bada swoje sumienie, przypominając sobie wszystkie grzechy ciężkie od ostatniej spowiedzi.
• Szczery żal za grzechy – penitent odczuwa autentyczny ból z powodu popełnionych grzechów, wynikający z miłości do Boga lub przynajmniej ze strachu przed karą.
• Mocne postanowienie poprawy – penitent szczerze decyduje, że uniknie grzechów w przyszłości i okazji do nich.
• Wyznanie grzechów spowiednikowi – penitent wymienia wszystkie grzechy ciężkie co do rodzaju i liczby, w miarę jak je pamięta.
• Spełnienie pokuty nałożonej przez spowiednika – penitent wykonuje pokutę sakramentalną wyznaczoną przez kapłana po rozgrzeszeniu.

Brak choćby jednego z tych warunków wpływa na ważność lub owocność sakramentu pokuty i pojednania. Szczegółowe omówienie rachunku sumienia i żalu za grzechy znajduje się w kolejnych podsekcjach.

Rachunek sumienia – jak go przeprowadzić?

Rachunek sumienia jest systematycznym badaniem własnego postępowania w świetle prawa Bożego, przeprowadzanym przed przystąpieniem do sakramentu pokuty i pojednania. Przeprowadza się go w ciszy, najlepiej dzień przed spowiedzią, przeznaczając na to co najmniej 10-15 minut. Penitent przywołuje w pamięci swoje czyny, słowa, myśli i zaniedbania od czasu ostatniej spowiedzi. Pomocą jest pierwsze przykazanie i kolejne przykazania Dekalogu, które wyznaczają obszary badania sumienia. Dobrą praktyką jest modlitwa do Ducha Świętego przed rozpoczęciem rachunku sumienia – prośba o światło i szczerość. Szczegółowe pytania według każdego przykazania Bożego znajdziesz w sekcji poświęconej Dziesięciu Przykazaniom Bożym w dalszej części tego artykułu.

Żal za grzechy i mocne postanowienie poprawy

Żal za grzechy jest bólem duszy i odrazą do popełnionego grzechu, połączonym z postanowieniem niegrzeszenia w przyszłości. Katechizm Kościoła Katolickiego wyróżnia dwa rodzaje żalu.

Żal doskonały (łac. contritio) pochodzi z miłości do Boga – penitent żałuje grzechów, ponieważ nimi obraził dobrego Boga, nie dlatego że boi się kary. Żal doskonały, połączony z pragnieniem przyjęcia sakramentu pokuty i pojednania, odpuszcza nawet grzechy ciężkie jeszcze przed samą spowiedzią. Żal niedoskonały (łac. attritio) wynika ze strachu przed karą lub z dostrzeżenia brzydoty grzechu – jest wystarczający do ważnego przyjęcia sakramentu, ale mniej wartościowy duchowo.

Mocne postanowienie poprawy nie jest obietnicą, że nigdy się nie zgrzeszy – to szczera decyzja unikania grzechu i bliskich okazji do niego. Osoba uzależniona od alkoholu może szczerze postanowić unikania okazji do picia, nawet jeśli obawia się nawrotu. Kluczowa jest szczerość intencji w chwili spowiedzi, nie gwarancja doskonałości.

Jak wygląda przebieg spowiedzi krok po kroku?

Przebieg spowiedzi składa się z kilku następujących po sobie kroków, które penitent powinien znać, by sakrament pokuty i pojednania przyjąć spokojnie i godnie.

• Wejście do konfesjonału – penitent klęka (lub siada za kratką) i mówi: „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.”
• Formuła wstępna – penitent informuje spowiednika o czasie od ostatniej spowiedzi, wypowiadając słowa: „Spowiadam się Bogu Wszechmogącemu i tobie, ojcze, że zgrzeszyłem…” i podaje czas od ostatniej spowiedzi (np. „od miesiąca”).
• Wyznanie grzechów – penitent wymienia grzechy ciężkie co do rodzaju i liczby, następnie może dodać grzechy powszednie, które pragnie wyznać.
• Słowa kapłana – spowiednik może zadać pytania w celu doprecyzowania wyznanych grzechów, następnie udziela rady duchowej i nakłada pokutę.
• Akt żalu – penitent odmawia akt żalu, np.: „Boże, żałuję za moje grzechy, bo zasługujesz na miłość mą i bliźnim mym krzywdę wyrządziłem. Postanawiam czynić dobrze i nie grzeszyć więcej.”
• Rozgrzeszenie – kapłan wypowiada formułę rozgrzeszenia: „Bóg Ojciec miłosierdzia, który pojednał świat ze sobą przez śmierć i zmartwychwstanie swojego Syna i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów, niech ci udzieli przebaczenia i pokoju przez posługę Kościoła. I ja odpuszczam tobie grzechy w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.” Penitent odpowiada: „Amen.”
• Zakończenie – spowiednik mówi: „Idź w pokoju Chrystusa” lub podobne słowa rozesłania. Penitent odpowiada: „Bogu niech będą dzięki.”
• Odprawienie pokuty – penitent odchodzi od konfesjonału i jak najszybciej spełnia nałożoną pokutę.

Znajomość tego przebiegu usuwa lęk przed nieznanym, który jest jedną z głównych przeszkód do przystępowania do sakramentu pokuty i pojednania przez dorosłych.

Kiedy spowiedź jest nieważna lub świętokradzka?

Spowiedź jest nieważna, gdy penitent świadomie zataja grzech ciężki lub przystępuje do sakramentu pokuty i pojednania bez autentycznego żalu za grzechy. Spowiedź świętokradzka to świadome, celowe zatajenie grzechu ciężkiego w konfesjonale – jest ona nie tylko nieważna, ale dodaje nowy, poważny grzech przeciw świętości sakramentu.

Zatajenie grzechu nie zawsze jest świętokradztwem – jeśli penitent zapomniał o jakimś grzechu ciężkim w dobrej wierze i szczerym sercu wyznał pozostałe, spowiedź jest ważna. Zapomniane grzechy zostają odpuszczone razem z pozostałymi. Należy jednak wyznać je na kolejnej spowiedzi, gdy tylko zostaną przypomniane.

Jak naprawić spowiedź świętokradzką? Penitent powinien na następnej spowiedzi powiedzieć wprost: „Podczas poprzedniej spowiedzi zataiłem grzech…” i wyznać ten grzech oraz okoliczność zatajenia. Spowiednik nie ocenia surowo – w sakramencie pokuty i pojednania obowiązuje tajemnica spowiedzi, a kapłan reprezentuje Boże miłosierdzie. Grzechy przeciw grzechy przeciw przykazaniom Bożym wyznane ze skruchą zawsze spotkają się z rozgrzeszeniem, jeśli spełnione są pozostałe warunki dobrej spowiedzi. Nawrócenie jest zawsze możliwe.

Jak często należy przystępować do spowiedzi?

Minimum wymagane przez prawo kościelne to spowiedź raz w roku, jednak Kościół zaleca przystępowanie do sakramentu pokuty i pojednania znacznie częściej. Kodeks Prawa Kanonicznego (kan. 989) nakazuje wiernym, którzy osiągnęli wiek rozeznania, wyznać poważne grzechy przynajmniej raz w roku. Jest to jednak minimum, nie ideał.

Katechizm Kościoła Katolickiego zachęca do comiesięcznej spowiedzi jako praktyki wspierającej wzrost duchowy. Święci i mistycy chrześcijańscy szli znacznie dalej: Jan Paweł II spowiadał się codziennie lub kilka razy w tygodniu przez większą część swojego pontyfikatu – praktykę tę polecał wszystkim wiernym w swojej posłudze duszpasterskiej. Święty Jan Vianney, znany jako Proboszcz z Ars, spędzał w konfesjonale nawet 16 godzin dziennie, obsługując pielgrzymów z całej Europy – sam przystępował do spowiedzi regularnie i uważał ją za fundament życia kapłańskiego.

Osoby żyjące w stanie grzechu ciężkiego powinny przystąpić do spowiedzi jak najszybciej. Osobom prowadzącym intensywne życie duchowe poleca się spowiedź raz w miesiącu. Przystępowanie do sakramentu pokuty i pojednania raz na dwa-trzy tygodnie jest praktyką osób dążących do świętości.

Czym różni się grzech ciężki od grzechu lekkiego?

Grzech ciężki jest świadomym i dobrowolnym przekroczeniem prawa Bożego w materii poważnej, które zrywa komunię z Bogiem i pozbawia łaski uświęcającej. Katechizm Kościoła Katolickiego, numery 1857-1861 (KKK 1857-1861), precyzuje trzy warunki grzechu ciężkiego. Grzech lekki (powszedni) osłabia relację z Bogiem, lecz jej nie zrywa. Tomasz z Akwinu o naturze grzechu wypracował klasyczną teologiczną analizę grzechu, która pozostaje podstawą nauczania Kościoła do dziś.

Brak choćby jednego z trzech warunków grzechu ciężkiego (materia ciężka, pełna świadomość, dobrowolna zgoda) powoduje, że czyn nie jest grzechem ciężkim. Sakrament pokuty i pojednania odpuszcza zarówno grzechy ciężkie, jak i lekkie – różnica dotyczy obowiązku wyznania.

Które grzechy należy koniecznie wyznać na spowiedzi?

Na spowiedzi obowiązkowo wyznaje się wszystkie grzechy ciężkie co do rodzaju i liczby, które penitent przypomina sobie po dokładnym rachunku sumienia. Katechizm Kościoła Katolickiego, numer 1456, stwierdza: „Wyznanie grzechów ciężkich jest jedynym zwyczajnym sposobem pojednania z Bogiem i Kościołem.” Oznacza to, że pomijanie grzechów ciężkich na spowiedzi czyni ją nieważną.

Wyznanie co do rodzaju oznacza podanie, jaki grzech popełniono (np. „skłamałem” – nie wystarczy powiedzieć ogólnie „zgrzeszyłem”). Wyznanie co do liczby oznacza podanie przybliżonej liczby, ile razy dany grzech popełniono (np. „opuściłem Mszę trzy razy”). Jeśli penitent nie pamięta dokładnej liczby, podaje przybliżoną (np. „kilkanaście razy”).

Grzechy lekkie (powszednie) są zalecane do wyznania na spowiedzi jako praktyka duchowego wzrostu, ale nie są obowiązkowe. Kościół zachęca do ich wyznawania, ponieważ sakrament pokuty i pojednania daje szczególną łaskę do walki z wadami i skłonnościami do grzechu. Wyznanie grzechów lekkich bez przynajmniej ogólnego żalu za jeden z nich czyniłoby spowiedź nieważną – dlatego penitent zawsze powinien żałować za coś konkretnego. Nawrócenie jest procesem stopniowym, a regularna spowiedź – nawet z samych grzechów powszednich – przyspiesza ten proces.

Co to jest pokuta i zadośćuczynienie?

Pokuta sakramentalna jest zadaniem wyznaczonym przez spowiednika po rozgrzeszeniu, które penitent wypełnia jako wyraz skruchy i chęci naprawy szkód wyrządzonych grzechem. Pokuta może mieć formę modlitwy (np. odmówienie Różańca, Psalmu, Koronki do Bożego Miłosierdzia), uczynku (np. pomoc bliźniemu, jałmużna) lub wyrzeczenia (np. post). Spowiednik dobiera pokutę stosownie do ciężaru grzechów i sytuacji penitenta.

Zadośćuczynienie bliźniemu jest odrębnym pojęciem i wykracza poza samą pokutę sakramentalną. Nawrócenie autentyczne wymaga naprawienia szkód wyrządzonych innym ludziom: osoba, która skradła pieniądze, powinna je zwrócić; osoba, która zniszczyła czyjąś reputację – powinna ją naprawić. Katechizm Kościoła Katolickiego, numer 1459, stwierdza: „Trzeba zrobić co możliwe, aby naprawić wyrządzone zło.”

Przykłady praktyczne zadośćuczynienia: osoba, która obraziła kogoś publicznie, przeprasza publicznie; osoba, która zabrała cudzy czas przez lenistwo w pracy, odpracowuje to przez sumienność; osoba, która zgorszyła dzieci złym przykładem, daje świadectwo zmiany życia. Pokuta i zadośćuczynienie razem stanowią widzialny owoc nawrócenia, bez których rachunek sumienia i rozgrzeszenie pozostałyby pustymi formułami.

Spowiedź dla dorosłych – najczęstsze błędy i obawy

Sakrament pokuty i pojednania budzi u wielu dorosłych konkretne lęki, które można rozwiać poprzez właściwe zrozumienie tego sakramentu.

• „Wstyd mi wyznać ten grzech” – spowiednik jest zobowiązany tajemnicą spowiedzi i nie może tego nikomu ujawnić ani wykorzystać. Każdy kapłan słyszał podobne grzechy wiele razy – nic go nie zaskoczy. Rachunek sumienia i szczere wyznanie są aktami odwagi, nie poniżenia.
• „Zapomniałem, ile razy zgrzeszyłem” – wystarczy podać przybliżoną liczbę lub powiedzieć „kilka razy”, „dość często”. Bóg i spowiednik oceniają intencję szczerości, nie precyzję statystyczną.
• „Boję się surowego księdza” – spowiednik działa w imieniu Chrystusa, który przyszedł szukać zgubionych owiec, nie potępiać (por. J 3, 17). Jeśli penitent czuje dyskomfort ze spowiednikiem, ma prawo skorzystać z sakramentu u innego kapłana.
• „Popełniam wciąż te same grzechy – to bez sensu” – powtarzające się grzechy z nowym żalem i postanowieniem poprawy są nadal ważnie wyznane. Nawrócenie jest procesem. Święty Augustyn z Hippony przez lata trwał w grzechu przed ostatecznym nawróceniem – rozgrzeszenie zawsze jest ważne, jeśli żal jest szczery.
• „Nie spowiadałem się od wielu lat – za dużo tego” – długi czas nieobecności nie stanowi problemu. Wystarczy powiedzieć spowiednikowi, że „mineło kilka (lub kilkanaście) lat od ostatniej spowiedzi” – kapłan pomoże przeprowadzić wyznanie grzechów spokojnie i bez pośpiechu.
• „Sakrament pokuty i pojednania to upokorzenie” – wyznanie grzechów jest aktem wolności i godności człowieka, który bierze odpowiedzialność za swoje czyny. To nie upokorzenie, lecz odwaga.

Jak przygotować rachunek sumienia według Dekalogu?

Rachunek sumienia według Dekalogu jest najskuteczniejszą metodą systematycznego badania sumienia przed spowiedzią. Dziesięć Przykazań Bożych wyznaczają 10 obszarów moralnego postępowania człowieka.

• „Nie będziesz miał bogów cudzych przede Mną.”

– Czy wiara i zaufanie do Boga były na pierwszym miejscu w moim życiu? – Czy korzystałem z wróżbiarstwa, horoskopów, magii lub ezoteryki? – Czy przez zaniedbanie modlitwy i sakramentów oddalałem się od Boga?

• „Nie będziesz brał imienia Pana Boga swego nadaremno.”

– Czy używałem imienia Bożego lub świętych w sposób lekceważący? – Czy przeklinałem z użyciem imienia Boga lub Chrystusa? – Czy składałem fałszywe przysięgi lub nie dotrzymywałem złożonych ślubów?

• „Pamiętaj, abyś dzień święty święcił.”

– Czy bez poważnego powodu opuściłem Mszę świętą w niedzielę lub w święto nakazane? – Czy zachowałem czas wolny od pracy w niedzielę jako dzień poświęcony Bogu i rodzinie?

• „Czcij ojca swego i matkę swoją.”

– Czy okazywałem szacunek rodzicom, nawet jeśli nasze relacje były trudne? – Czy jako rodzic wypełniałem obowiązek religijnego wychowania dzieci? – Czy odnosiłem się z należytym szacunkiem do władzy i przełożonych?

• „Nie zabijaj.”

– Czy swoim zachowaniem, słowami lub zaniedbaniem niszczyłem zdrowie lub życie własne albo bliźnich? – Czy żywiłem długotrwałą nienawiść lub pragnienie zemsty wobec kogokolwiek? – Czy prowokowałem agresję lub przemoc fizyczną?

• „Nie cudzołóż.”

– Czy zachowałem czystość właściwą mojemu stanowi (małżeńskiemu, wolnemu, duchownemu)? – Czy unikałem pornografii, nieskromnych treści i rozbudzania pożądania? – Czy w związku małżeńskim byłem wierny współmałżonkowi?

• „Nie kradnij.”

– Czy wziąłem coś, co do mnie nie należało, lub wyrządziłem komuś szkodę materialną? – Czy uczciwie wypełniałem obowiązki zawodowe i płaciłem należne podatki? – Czy zwróciłem rzeczy pożyczone lub wyrządziłem niezrekompensowane szkody?

• „Nie mów fałszywego świadectwa przeciw bliźniemu swemu.”

– Czy kłamałem lub wprowadzałem innych w błąd? – Czy plotkowałem lub niszczyłem reputację innych osób? – Czy przez milczenie dopuściłem do niesprawiedliwej oceny czyjejś osoby?

• „Nie pożądaj żony bliźniego swego.”

– Czy dopuszczałem do trwania nieskromnych myśli lub pragnień? – Czy świadomie poszukiwałem podniet do nieuporządkowanych pragnień?

• „Nie pożądaj żadnej rzeczy bliźniego swego.”

– Czy zazdrościłem innym ich majątku, pozycji, zdolności lub szczęścia? – Czy chciwość, egoizm lub nieumiarkowane przywiązanie do dóbr materialnych wpływały na moje relacje z ludźmi?

Co Kościół katolicki naucza o tajemnicy spowiedzi?

Tajemnica spowiedzi jest bezwzględnym i nienaruszalnym obowiązkiem kapłana zachowania w tajemnicy wszystkiego, czego dowiedział się w czasie sakramentu pokuty i pojednania. Kodeks Prawa Kanonicznego, kanon 983 paragraf 1 (kan. 983 KPK), stwierdza wprost: „Tajemnica sakramentalna jest nienaruszalna; dlatego spowiednikowi nie wolno słowami ani w żaden inny sposób i dla żadnej przyczyny w niczym zdradzić penitenta.” Pieczęć sakramentalna obejmuje absolutnie wszystko – kapłan nie może ujawnić treści spowiedzi nawet w obliczu śmierci, tortur, szantażu ani nakazów władz państwowych.

Konsekwencje złamania tajemnicy spowiedzi są najpoważniejszymi sankcjami w prawie kanonicznym: kapłan, który bezpośrednio zdradza treść spowiedzi, zaciąga ekskomunikę latae sententiae – czyli automatyczną ekskomunikę, bez potrzeby wydawania wyroku sądowego (kan. 1386 KPK). Ekskomunika ta jest zastrzeżona Stolicy Apostolskiej. Tajemnica bezwzględna oznacza, że żaden sąd cywilny, żaden organ władzy ani żadna inna instytucja nie może zmusić kapłana do ujawnienia tego, czego dowiedział się w konfesjonale.

nauczanie Jana Pawła II o sakramentach wielokrotnie podkreślało, że pieczęć sakramentalna jest fundamentem zaufania między penitentem a Kościołem – bez niej sakrament pokuty i pojednania nie mógłby funkcjonować. Jako stan aktualny: w 2025 roku kilka krajów podjęło próby prawodawcze zmuszenia kapłanów do ujawniania treści spowiedzi w sprawach o przemoc – Kościół katolicki jednoznacznie odrzucił te próby jako naruszające prawo Boże.

Czy spowiedź przez internet lub telefon jest ważna?

Nie, spowiedź przez internet, telefon ani żaden inny środek zdalnej komunikacji nie jest ważna i nie stanowi sakramentu pokuty i pojednania. Kościół katolicki naucza, że fizyczna i rzeczywista obecność penitenta i spowiednika jest warunkiem koniecznym ważności sakramentu. Katechizm Kościoła Katolickiego oraz Kongregacja Doktryny Wiary potwierdzają: sakrament pokuty i pojednania wymaga bezpośredniego spotkania człowieka z kapłanem.

Wymóg fizycznej obecności wynika z natury samego sakramentu jako osobistego spotkania penitenta z miłosierdziem Bożym za pośrednictwem żywego szafarza. Sakramenty nie są transakcjami cyfrowymi – są spotkaniami osobowymi. Wyjątkiem nie jest nawet choroba: kapłan przychodzi wówczas do chorego, nie odwrotnie. W nagłym niebezpieczeństwie śmierci, gdy kapłan jest fizycznie niedostępny, wierny może wzbudzić akt żalu doskonałego (z pragnieniem przyjęcia sakramentu pokuty i pojednania), co odpuszcza grzechy – jednak przy najbliższej możliwości należy wyznać je w konfesjonale.

Duchowe owoce regularnej spowiedzi

Regularne przystępowanie do sakramentu pokuty i pojednania przynosi konkretne, opisane przez Kościół owoce duchowe.

• Przywrócenie lub umocnienie łaski uświęcającej – grzech ciężki zrywa komunię z Bogiem; rozgrzeszenie w pełni ją przywraca. Grzech lekki tę komunię osłabia; spowiedź ją odnawia i umacnia.
• Pokój sumienia i wewnętrzna wolność – wyznanie grzechów usuwa ciężar, który człowiek nosi w sobie. Wielu dorosłych po pierwszej spowiedzi po wielu latach opisuje to jako „kamień spadający z serca.”
• Wzrost sił duchowych do walki z grzechem – sakrament pokuty i pojednania udziela łaski leczniczej, która wzmacnia wolę w walce z powtarzającymi się grzechami i nałogami.
• Głębsze poznanie siebie – regularny rachunek sumienia i wyznanie grzechów uczą trzeźwego oglądania własnego postępowania, co jest podstawą duchowego wzrostu.
• Wzrost pokory i zaufania do Boga – nawrócenie i spowiedź świętego Augustyna, opisane w jego „Wyznaniach”, są klasycznym przykładem tego procesu. nawrócenie i spowiedź świętego Augustyna pokazuje, że żaden grzech nie jest za duży na Boże miłosierdzie.
• Umocnienie więzi z Kościołem – spowiedź w 2026 roku jest nie tylko osobistym aktem pobożności, ale włączeniem się w żywą wspólnotę Kościoła, który przez wieki zachowuje sakrament pokuty i pojednania jako dar dla każdego człowieka.

Świętość nie polega na braku upadków, lecz na wstawaniu po każdym z nich. Sakrament pokuty i pojednania jest miejscem, w którym to wstawanie się dokonuje – zawsze z pomocą Bożego miłosierdzia i rozgrzeszeniem danym przez spowiednika.

Powiązane artykuły

• Rachunek sumienia dla dorosłych – pełna lista pytań przed spowiedzią
• Pięć warunków dobrej spowiedzi – kompletny przewodnik po sakramencie pokuty

Jan Krzemiński

Członek rady parafialnej i wolontariusz w zespole medialnym parafii św. Tomasza. Pasjonat fotografii i dobrych tekstów. Na co dzień stara się uchwycić w kadrze i słowie życie naszej wspólnoty. Prywatnie mąż i ojciec dwójki dzieci.